Η λευκή κορδέλα

Γέμισε η πόλη χαμόγελα, μπαλόνια και κορδέλες. Λευκές! Και η κάθε επόμενη μέρα κρατούσε
τον λόγο της. Την ίδια ακριβώς υπόσχεση. Όλο και περισσότερα μπαλόνια! Όλο και περισσότερα γέλια! Και όλοι οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, γελούσαν. Γελούσαν με τη φωνή τους και με τη φωνή των άλλων. Σαν να ήταν όλοι φίλοι σε αυτήν την πόλη. Φίλοι αληθινοί!

Στη σημερινή εποχή, η επικοινωνία μας με τα παιδιά, λανθασμένα, βασίζεται ακόμα στις φωνές. Ζητάμε να μας ακούν, να τηρούν τα όρια που βάζουμε, χωρίς αντίδραση. Όταν αυτό δεν γίνεται, η απάντησή μας είναι να φωνάξουμε, πιστεύοντας ότι έτσι θα μας ακούσουν. Ξεχνάμε ότι το παιδί δεν είναι ένας ενήλικας τσέπης αλλά… απλά ένα παιδί. Δεν μπορούμε λοιπόν να έχουμε τις ίδιες απαιτήσεις με εκείνες που θα είχαμε από έναν ενήλικα.

Η Βασιλική Ρουμελιώτου, η αγαπημένη παραμυθού των παιδιών επιστρέφει, χαρίζοντας στους μικρούς της φίλους, το πολύτιμο δώρο των λέξεων, για να εκφραστούν και να αποκτήσουν μια πολύ δυνατή φωνή, απέναντι στις φωνές των μεγάλων, όταν αυτές γίνονται τρομακτικές… και οι λέξεις αυτές ζωντανεύουν μέσα από τις εκπληκτικές εικόνες της εικονογράφου Μαρίας Παπανδρέου.